امام كاظم ( عليه السلام ) به هشام بن حكم چنين فرمودند : هيچ علمى نيست مگر اينكه از طريق عالم ربّانى باشد و شناخت علم به وسيله عقل است . ( 1 ) امام صادق ( عليه السلام ) نيز فرموده اند : حَكم - بن عتيبه - شرق و غرب عالم را بگردد ، به خدا قسم علم را بدست نمى آورد مگر از اهل خانه اى كه جبرئيل برآنان نازل شده است . ( 2 ) استفاده از تعبير ( ( ربّانى ) ) براى امام زمان ( عليه السلام ) ، بنابر همين معناى آخر است ؛ چرا كه علم آن بزرگوار از ناحيه خداوند متعال است ، علمى كه پاينده است و هر لحظه نو مىشود . زيرا آن حضرت از جانب خداوند متعال به هر آنچه كه نياز داشته باشند هدايت مى شوند ( كه معناى كلمه مهدى نيز همين است ) . پس ايشان ، در علم و در مسيرشان ربّانى اند . همچنين ، آن حضرت ، ربّانى آيات الهى هستند ، به اين معنى كه آيات و نشانه هاى الهى را واجدند ، كسى كه نشانه مى آورد و به نشانه هاى الهى دانا و آگاه است . آيات الهى به چه معناست ؟ در مفردات راغب چنين آمده : « آيه » يعنى علامت آشكار ، چيزى كه حقيقتش براى همه آشكار باشد و هميشه همراه با چيزى است كه آشكاريش به اندازه خود آيه نيست . اما اين تعريف از آيه ، صحيح نيست ، صحيح اين است كه « آيه » ، علامت و نشانه اى است كه معمولا قانع كننده مى باشد . ريشه اين كلمه نزد خليل چنين است : « أأيه » كه همزه دوم آن تبديل به ياء شده :

--> ( 1 ) - كافى ج 1 ص 17 ( 2 ) - كافى ج 1 ص 400